miauuuu

...i kocię mi się okociło przed Świętami:))

                                                                    Pozdrawiam. Julita:))

nie na temat...

Tuż przed Świętami Bożego Narodzenia "wykluły" mi się, nie renifery, nie choinki, nie gwiazdki, 

ale ptaszki:))

Takie to anomalia :))

Pozdrawiam:)))

Polecam

Dostałam ten link dzisiaj od fajnej, młodej dziewczyny.
Dużo ostatnio myślę, jak wygląda nasz świat (kraj), co się z nim złego dzieje... Nie wiem czy uda nam się zmienić kierunek, który obrał... Ale jeśli nie nam, to może naszym dzieciom.
POLECAM
http://mataja.pl/2015/11/o-wielkiej-sile-ktora-odbieramy-dzieciom/

Nasza Inspiracja :))

Anieleńka niedługo skończy roczek :)

Wracają wspomnienia:)

Myślę o tym, jak dobrze, że się uparłam przy swoim kiedy w natłoku sugestii, porad między wierszami, postanowiłam w pierwszym okresie życia dać mojemu dziecku harmonię i spokój, ciszę i delikatność...

Podejrzenia o to, że Anielka spędzająca czas wyłącznie pod opieka rodziców, w spokojnej domowej atmosferze, rządzącej się swoim codziennym rytmem, nie "podrzucana" babciom, ciociom na godzinkę, dwie lub dłużej, będzie odludkiem i wystraszonym dzieckiem, nie spełniły się. 

Spokojem, ciszą, delikatnością zbudowaliśmy jej silną bazę poczucia własnej wartości i bezpieczeństwa. Warto było zainwestować ten czas we własne dziecko:))

 Nasza radosna, ciągle uśmiechnięta dziewczynka każdego dnia zdobywa swoje nowe szczyty.

Nie boi się obcych, jest bardzo rozmowna i otwarta. Jest cudowna!!!

Potwierdziły sie słowa kochanej pani położnej, która odwiedzała nas w domu w pierwszych tygodniach: "...nie słuchać niczyich rad, kierować się sercem matki."

Kolejna ważna pani w naszym życiu, to dyrektor ośrodka adopcyjnego. Jej słowa tez grają mi 

w głowie: "Każde dziecko jest jak ziarenko: na jaki grunt trafi, jak będzie pielęgnowane - tak wyrośnie."

Patrzę na Anieleczkę i kiwam głową, bo widzę, jaka ona nasza, jak nami przesiąknięta i jak my przesiąknięci Nią.

Wszystko co teraz robimy, o czym myślimy jest dla Niej.

Tatuś w garażowym zaciszu zbudował ze starych prostych regałów piękny mebel do pokoju swojej Księżniczki,

 a mamusia wyskubała chwilkę czasu, na zajączka pełnego miłości:)))

Pozdrawiamy serdecznie. Julita.

Ps. Trochę tu ( na blogu)  się zaróżowiło - tak samo jak w naszym życiu:)))

W drodze do domu

Byłam wczoraj u Babci.

Zapaliłam świeczkę.

 Rok temu krążyliśmy między szpitalem, a domem, myśląc o Niej, martwiąc się, płacząc. 

Odeszła 16 listopada. 

Musiało upłynąć kilka miesięcy, żebym poczuła jak bardzo odeszła... 

Kiedy TAM szła, po drodze minęła moją Anielę, która szła w dokładnie przeciwnym kierunku. Szła do mnie, do nas. Dała Jej buziaka na drogę... Na dobrą drogę do DOMU.

 Jestem pewna, że tak było. Jestem pewna.

Julita.

Ciśśś

Ciśśś, śpi. ..

Nasza Kruszynka, nasze Serduszko, nasza Miłość.

Malutki Okruszek, który odmienił nasze życie. Słoneczko, które odmieniło nas.

Dziś zasnęła zaraz po kąpieli i mleczku, żeby potem po ok pół godzinie obudzić się, usiąść 

w łóżeczku i przywitać zbliżającego się tatę  wielgachnym uśmiechem, i tym uśmiechem przekonać, żeby otulić Ją kołderką, wziąć na ręce i zanieść brykającą w podskokach w ramionach rodzica 

do salonu przed telewizor.

Potem znowu do łóżeczka...Śpi. A po pół godziny - powtórka - tym razem w ramionach mamy :))

Wiem, wiem ...to niepedagogiczne:)) Ale jakie piękne.

Siedzimy potem przed telewizorem w trójkę. Pysiulka wtulona w nas, łapie na zmianę za rękę to mnie, to Dawida. Całuskujemy Ją i głaszczemy ... Mogę tak bez końca.

Chciałam napisać post o "trudach", żeby być uczciwą wobec innych mam... Bo wszystkie wiemy,

 że czasem jest ciężko: bolą plecy, kręci się w głowie po kilku nieprzespanych nocach, bałagan wygląda z każdego kąta domu...

Chciałam wytłumaczyć dlaczego o tym nie piszę. 

Bo nie warto .

Nie warto tym sobie zajmować głowy, kiedy codziennie dotyka się cudu!

A tak dla równowagi polecam obejrzeć :))) I złapać dystans:)))

Ubawiłam się do łez:)))

TATA WRACA :))

Jestem w domu

"Teraz w końcu czuję, że jestem w domu" - powiedziałam do mojego męża, kilka tygodni temu. Miałam na myśli naszą wieś, naszych sąsiadów i innych jej mieszkańców. Czuję się częścią tej społeczności - jak nigdy dotąd. Jak nigdy dotąd, jest mi tu dobrze...

Ale im dłużej przyglądam się sobie tym bardziej przekonuje się, że jestem też w swoim wewnętrznym domu... Zwolniłam, nie pędzę... Moja Córeczka uczy mnie obserwowania świata, zatrzymywania się przy geście i chwili... Oddycham spokojniej. Nauczyłam się spacerować - nie biegać i nauczyłam się  " marnować " czas na całuskowanie, przytulanie, hihranie...
Więc jakby ktoś mnie szukał - jestem w DOMU:)

Julita.